Foto: Eddy Wenting

Ilse Oelbers is opgeleid tot bootbouwer in Engeland. Na een aantal jaren als scheepstimmervrouw en matroos gewerkt te hebben op de Windjammers maakte Oelbers een tijd lang houten roer- en boegbeelden en andere scheepssier voor zeegaande schepen. Het werd een periode van overvloedig veel opdrachten, met interessante resultaten, maar vanuit dit werk werd haar steeds duidelijker waar haar echte opdracht lag: in het driedimensionaal vormgeven als beeldhouwer. Met wel het realisme als vaste leidraad, dat stond van meet af aan vast, maar los van decoratie en functionaliteit.

Haar puur realistische beelden tonen een bijna rebelse positie in het huidige tijdsgewricht, concreet ook door haar inhoudelijke thematiek.

De laatste jaren raken de sculpturen van Oelbers aan grote maatschappelijke thema’s: gender, oorlog, discriminatie, migratie, eenzaamheid en de onzekerheid over de toekomst. Toch gaan ze nooit over abstracte vraagstukken, maar steeds over de mens die zich daartoe moet verhouden. Oelbers toont hoe mensen onder druk van omstandigheden hun evenwicht proberen te bewaren, hoe zij verlies dragen en ondanks alles hun waardigheid behouden. Haar beelden illustreren niet, zij interpreteren. Ze voegen aan de werkelijkheid een laag van betekenis toe, waardoor het particuliere boven zichzelf uitstijgt. Wie de tijd neemt om te kijken, ontdekt geen eenduidige antwoorden, maar wordt uitgenodigd om opnieuw na te denken over de wereld en over de mens daarin. Haar werk is voortdurend in ontwikkeling.

Het werk van Oelbers wordt vertegenwoordigd door vooraanstaande galeries in binnen- en buitenland en is te zien op verschillende kunstbeurzen. Daarnaast is een aantal sculpturen te zien in Studio Ilse Oelbers in Harlingen NL. 

“Ik probeer als ik werk alles los te laten en mij te concentreren op dat ene wat echt telt, de adem van iedere kunstenaar: het werk. Ik begin met de armatuur waarmee ik speel tot dat ik tevreden ben met de houding. Dan begint het: het raspen, het hakken,  modelleren, het kleien. Zonder mededogen, vaak onbereikbaar voor mijn geliefden. Ik eet snel en slaap onrustig. Kijken, weer kijken. Dan uiteindelijk zet ik mijn naam in de klei. Ik verwijd mijn blik en het verbaast me iedere keer dat alles gewoon is doorgegaan”.